Op de Zondag van de Priesters plaatst het Evangelie ons voor de gelijkenis van de talenten, een oproep die tijd en plaats overstijgt. Het is een uitnodiging tot trouw in de dienst,
niet tot het tellen van prestaties.
De heer geeft ieder volgens zijn vermogen
en vraagt dat men leeft wat hem is toevertrouwd
De eerste twee dienaren werkten met wat zij ontvingen en de talenten groeiden; zij traden binnen in de vreugde van hun heer
De derde dienaar werd niet veroordeeld om zijn geringe opbrengst, maar omdat hij bang was
Angst verlamde zijn dienst en deed hem het talent begraven
In onze tijd overheersen angst, vermoeidheid en verlies van vertrouwen
Velen trekken zich terug uit verantwoordelijkheid en begraven hun gaven en roeping uit vrees voor mislukking of kritiek
In deze werkelijkheid wordt de priester geroepen om een getuige van trouw te zijn,
te dienen niet vanuit macht, maar vanuit een diep vertrouwen in God, en angst om te vormen tot hoop
Op de Zondag van de Priesters herinneren wij ons dat dienst een toevertrouwde verantwoordelijkheid is en dat talenten niet groeien door ze te begraven, maar vrucht dragen wanneer zij worden beleefd.